Πώς μπορεί να ξεκινήσει ένα ταξίδι...

 Δεν ξέρω αν το πιο σημαντικό σε ένα ταξίδι είναι ο δρόμος ως τον προορισμό...Τα έχουν πει άλλοι καλύτερα!

Όμως το δικό μου ταξίδι, αυτό για το οποίο θέλω να γράψω ,( διότι μετά από τόσο καιρό απομόνωσης όλα μοιάζουν πολύ σημαντικά και θες να τα μοιραστείς) ξεκίνησε έτσι...

Περιμένοντας στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο για Πράγα, είμαι στην ουρά με τα χαρτιά ανά χείρας προς  έλεγχο και κάτι λέει στα ελληνικά και στα αγγλικά μία υπάλληλος για τη σειρά που πρέπει να τηρούμε προς αποφυγή συνωστισμού.

Ακριβώς πίσω μου μια κυρία, σχεδόν συνομήλικη, φανερά αγχωμένη, με ρωτάει στα αγγλικά τι είπε η υπάλληλος γιατί δεν είχε καταφέρει να το ακούσει. Της εξηγώ λοιπόν πως το εισιτήριο έχει έναν αριθμό που ορίζει τη σειρά προτεραιότητας για την επιβίβαση στο αεροπλάνο και όση ώρα της εξηγώ εκείνη βάζει τα κλάματα.

Προσπαθώ να την καθησυχάσω ότι όλα θα πάνε καλά, χωρίς να ξέρω βέβαια τι έχει προηγηθεί και μου απαντά πως τίποτα δεν πήγαινε καλά στο ταξίδι της μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ξεκίνησε αεροπορικώς από τη Συρία, πήγε στο Λίβανο, από κει στο Ισραήλ, Αθήνα και από Αθήνα θα πήγαινε στην Πράγα για διακοπές, καλεσμένη από μια φίλη της που μένει εκεί.

Όταν η πτήση της έφτασε όμως στο αεροδρόμιο της Αθήνας, τους είπαν να βγούνε έξω από το κτίριο, ενώ είχαν (εκείνη και άλλοι συνεπιβάτες της) να συνεχίσουν με άλλη πτήση προς Τσεχία. Απ' ό,τι μπόρεσα να καταλάβω είχε να κάνει με κάποιο λάθος επειδή έρχονταν από χώρα της Ανατολής.

Έπρεπε λοιπόν η γυναίκα να ρωτήσει και να ξαναρωτήσει ώσπου να βρει πού πρέπει να πάει για να μη χάσει και την πτήση!

Όση ώρα εν τω μεταξύ μου διηγείται αυτή την περιπέτεια, τα υπέροχα μάτια της είναι έτοιμα και πάλι να βουρκώσουν. Εγώ προφανώς προσπαθώ να της πω ότι συμβαίνουν αυτά και ότι τώρα είναι στο σωστό σημείο, να ηρεμήσει και μου λέει ότι καθώς περνούσαν πάνω από το Ισραήλ έβλεπαν ρουκέτες να εκτοξεύονται ! 

Χάνω τα λόγια μου γιατί η κουβέντα οδηγείται αναπόφευκτα και στον πόλεμο της χώρας της και μέσα σε λίγα λεπτά είδα την πλευρά ενός ανθρώπου που αγαπά πολύ την πατρίδα του να μην μπορεί ούτε να περιγράψει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση που βιώνουν οι άνθρωποι εκεί τα τελευταία χρόνια.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μου λέει : " Ο αδερφός μου μου είπε όταν φτάσω στην Ελλάδα, να φιλήσω το χώμα της, γιατί από αυτή τη χώρα ξεκίνησαν όλα!"

Κι έβλεπα μια συγκίνηση ταυτόχρονη στα μάτια της , από την ένταση του ταξιδιού αλλά και από την αίσθηση ότι βρίσκεται εδώ, στη χώρα που θαυμάζουν πολλοί Σύριοι για τον πολιτισμό της. 

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω...

Με κάθε ευκαιρία, αυτή την εμπειρία μου θα την καταθέτω ως απάντηση σε όσους κοιτάζουν με μισό μάτι τους μετανάστες ή τους πρόσφυγες από τη Συρία ή όπου αλλού. Και θα θυμάμαι αυτή τη γυναίκα, μια σύγχρονη γυναίκα, τόσο πληγωμένη αλλά και τόσο αξιοπρεπής , με μάτια γεμάτα αλήθεια... Δεν πρόλαβα να ρωτήσω ούτε το όνομά της, δεν έχει καμιά σημασία μάλλον...  

Σημ: Το βράδυ άκουσα στις ειδήσεις ότι το Ισραήλ είχε βομβαρδίσει προς την απέναντι πλευρά της Παλαιστίνης!