ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ...

 Όχι ως δασκάλα αυτή τη φορά όμως! Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που παρακολούθησα μάθημα Αγγλικών στο φροντιστήριο που μόλις είχε ανοίξει στο χωριό μου...ούτε που θέλω να τα λογαριάσω! Γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Ποιο είναι το θέμα τότε...θα μου πείτε! Το θέμα είναι ένα ερώτημα που ήρθε στο μυαλό μου...πώς πρέπει να είναι αυτός ο άνθρωπος που αναλαμβάνει να διδάξει σε άλλους, κάτι που ο ίδιος αντικειμενικά το κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό. Είναι αρκετό να κατέχει μια πιστοποίηση που να βεβαιώνει ότι έχει τα τυπικά προσόντα; Ωραία, ας θεωρήσουμε ότι αυτό είναι απαραίτητο για να υπάρχει μια σταθερή βάση. Από εκεί και πέρα όμως; Τι άλλο πρέπει να κουβαλάει αυτός ο άνθρωπος στη "βαλίτσα" του προκειμένου να θεωρηθεί "καλός δάσκαλος" ; Αυτό αναρωτήθηκα μόλις επέστρεψα στα θρανία, από την πλευρά του μαθητή. Θα μου πεις: "Καλά, τόσα χρόνια, ως εκπαιδευτικός δεν το σκέφτηκες, τώρα σε πήρε ο πόνος;". Φυσικά και το σκέφτηκα και το σκέφτ...

 Δεν ξέρω αν το πιο σημαντικό σε ένα ταξίδι είναι ο δρόμος ως τον προορισμό...Τα έχουν πει άλλοι καλύτερα! Όμως το δικό μου ταξίδι, αυτό για το οποίο θέλω να γράψω ,( διότι μετά από τόσο καιρό απομόνωσης όλα μοιάζουν πολύ σημαντικά και θες να τα μοιραστείς) ξεκίνησε έτσι... Περιμένοντας στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο για Πράγα, είμαι στην ουρά με τα χαρτιά ανά χείρας προς  έλεγχο και κάτι λέει στα ελληνικά και στα αγγλικά μία υπάλληλος για τη σειρά που πρέπει να τηρούμε προς αποφυγή συνωστισμού. Ακριβώς πίσω μου μια κυρία, σχεδόν συνομήλικη, φανερά αγχωμένη, με ρωτάει στα αγγλικά τι είπε η υπάλληλος γιατί δεν είχε καταφέρει να το ακούσει. Της εξηγώ λοιπόν πως το εισιτήριο έχει έναν αριθμό που ορίζει τη σειρά προτεραιότητας για την επιβίβαση στο αεροπλάνο και όση ώρα της εξηγώ εκείνη βάζει τα κλάματα. Προσπαθώ να την καθησυχάσω ότι όλα θα πάνε καλά, χωρίς να ξέρω βέβαια τι έχει προηγηθεί και μου απαντά πως τίποτα δεν πήγαινε καλά στο ταξίδι της μέχρ...

  GAME - BASED LEARNING    &     GAMIFICATION Γιατί άραγε οι άνθρωποι μεγαλώνοντας σταματούν να παίζουν; Είναι το παιχνίδι ευεργετικό σε κάθε ηλικία; Όλοι οι μελετητές που ασχολούνται με την αναπτυξιακή πορεία των παιδιών θεωρούν το παιχνίδι ως έναν από τους καθοριστικούς παράγοντες που βοηθά στην κοινωνικοποίηση, την αντίληψη, την προσαρμοστικότητα, τη συμμετοχή, της ενίσχυση της εικόνας που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του. Αυτό εξηγείται εύκολα, αν αναλογιστούμε πως παίζοντας ένα παιχνίδι, αναλαμβάνουμε ρόλους, αλληλοεπιδρούμε, συγκρουόμαστε, διαφωνούμε και τελικά όλο αυτό είναι μια προσομοίωση της ίδιας της ζωής. Το παιδί επομένως έχει την ευκαιρία μέσω του παιχνιδιού, να ετοιμάσει τον εαυτό του ώστε να γίνει μέλος της κοινωνίας στην οποία ζει . Κάποιοι ειδικοί μάλιστα, υποστηρίζουν πως όσο πιο ελεύθερο είναι το παιχνίδι, τόσο καλύτερα προετοιμάζει το άτομο για ομαλή κοινωνική ένταξη. Αυτό γιατί τα παιδιά, λειτουργώντας αυθόρμητα κ...